Teneke Kendini Darbuka Sanınca...
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde... Bir hurdacı dükkanının önünde, içi boş, paslı mı paslı bir yağ tenekesi varmış...
Teneke Kendini Darbuka Sanınca...
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde... Bir hurdacı dükkanının önünde, içi boş, paslı mı paslı bir yağ tenekesi varmış.
Bu teneke, rüzgâr estikçe sokakta yuvarlanır, sağa sola çarptıkça da “tak tak, tuk tuk” diye yeri göğü inletirmiş. Kendi çıkardığı o kafa şişiren gürültüyü duyunca da sanırmış ki dünyadaki en önemli ses onunki! “Bak bana,” dermiş, “Nasıl da ses getiriyorum, herkes beni dinliyor.”
Bir gün dükkânın baş köşesinde pırıl pırıl parlayan bir darbuka görmüş. Darbuka öyle vakur, öyle sessiz duruyormuş ki, bizim teneke hemen buna laf atmış: “Sen ne kadar sönük kalıyorsun öyle? Ben yuvarlanınca mahalle ayağa kalkıyor. Senin gibi içi boş bir aleti kim ne yapsın? En çok sesi ben çıkarırım!”
Darbuka sadece gülümsemiş. Çünkü o biliyormuş ki; kendi içindeki boşluk güzel bir ezgi yapmak içindir, tenekenin içindeki boşluk ise sadece hiçlikten ibarettir.
Derken bir düğün alayı gelmiş mahalleye. Bizim teneke hemen öne atılmış: “Şimdi görün bak, nasıl coşturacağım herkesi!” diye başlamış sağa sola çarpmaya. Ama o “tak tak” sesini duyan herkes kulağını tıkamış. Kediler kaçmış, insanlar “Atın şunu çöpe, kafa şişirmesin!” diyerek tenekeyi kenara fırlatmış. Gürültü yüzünden millet birbirine girmiş.
O sırada usta bir el darbukayı kucağına almış. Parmaklar deriye bir dokunmuş, mahalle şenlenmiş! İnsanlar oynamış, küsler barışmış. Darbuka vurdukça neşe yayılmış; teneke vurdukça ise sadece gürültü kirliliği olmuş.
Gökten üç elma düşmüş; biri işini usta gibi yapanların başına, biri haddini bilenlerin başına, biri de kendini bir şey sanıp sadece gürültü yapan boş tenekelerin tam ortasına!
Kıssadan Hisse:
Boş teneke çok ses çıkarır ama kimseye fayda vermez. Gerçek değer, ustalıkla ortaya konan işte ve insanlara neşe, huzur, fayda sağlayan üretimdedir. Gürültüyle değil, işini ehilce yaparak ses getirenler toplumda kalıcı iz bırakır.